منو

با بمب افکن Tu-160، خرس پرنده روسی آشنا شوید

به گزارش ای ماسیس :

بمب افکن راهبردی توپولف Tu-160 روسی از زمانی که نخستین پرواز خود را انجام داد تا به امروز لقب بزرگترین هواپیمای رزمی با موتور جت و با بال های متحرک را به طور انحصاری مختص به خود نگه داشته است.

وب‌سایت تک شات: بمب افکن راهبردی توپولف Tu-160 روسی از زمانی که نخستین پرواز خود را انجام داد تا به امروز لقب بزرگترین هواپیمای رزمی با موتور جت و با بال های متحرک را به طور انحصاری مختص به خود نگه داشته است.
این هواپیما دارای قدرتمندترین موتورهای جت است که تا به امروز روی هر هواپیمایی سوار شده است. دیروز خبردار شدیم که نیروی هوایی روسیه چند فروند از این بمب افکن را در پایگاه هوایی نوژه در همدان مستقر کرده و به همین علت بر آن شدیم تا نگاهی نزدیک به این غول بی رحم داشته باشیم.
این بمب افکن که به طور مستقیم برای مقابله به مثل علیه بمب افکن B-1 آمریکا طراحی شده، هدف اصلی خود را پرتاب موشک در میدان درگیری می داند، در حالی که بمب افکن B-1 عمدتا برای هدف قرار دادن اهداف با دقت بالا و با استفاده از موشک های کروز و سایر موشک های هوا به زمین ساخته شده است.
این بمب افکن که چند سالی بود از مرکز توجه به دور مانده بود، طی ماه های اخیر بار دیگر و همزمان با جاه طلبی های روسیه برای باز یافتن جایگاه پیشین نظامی خود، مطرح شده است. این بمب افکن اگرچه از بسیاری جهات مشابه B-1 آمریکایی است، ولی ابعاد بسیار بزرگتری دارد که البته چیزی از چابکی آن کم نمی کند. Tu-160 همچنین قادر به طی کردن مسافتی طولانی تر و حجم بیشتری از بمب ها است.

ایده ساخت بمب افکن Tu-160 زمانی شکل گرفت که آمریکایی ها پروژه ساخت بمب افکن دور برد و مافوق صوت XB-70 را آغاز کردند. این پروژه در آمریکا با موفقیت پیش می رفت و حتی دو نمونه آزمایشی نیز تولید و مورد آزمایش قرار گرفتند.

اما یکی از این دو هواپیما طی یک پرواز آزمایشی دچار سانحه شد و کمی پس از آن، این پروژه به طور کامل منتفی شد. اما نیروی هوایی شوروی نیز بیکار ننشسته بود و برنامه هایی برای ساخت بمب افکنی با سرعت ۳ ماخ را دنبال می کرد.
اما این طرح نیز همچون طرح رقیب آمریکایی، اگرچه خوب پیش رفت، ولی در نهایت با شکست روبرو شد. در آن زمان، مقامات ارشد دو کشور متقاعد شده بودند که دست یافتن به چنین هواپیمایی غیر ممکن است.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160
بمب افکن Tu-160 در حال پرواز بر فراز مسکو در سالگرد پیروزی این کشور در جنگ جهانی

بر همین اساس، دولتمردان روس در سال ۱۹۷۲ تصمیم گرفتند تا از توقعات خود بکاهند و این بار بمب افکنی با قابلیت های محدودتر را بسازند. در همین راستا، نیروی هوایی شوروی موظف شد تا بمب افکنی با سرعت ۲.۳ ماخ و دارای بال های با تنوع هندسی طراحی کند.

شوروی تلاش می کرد تا این بمب افکن را همپای رقیب آمریکایی جدیدش یعنی B-1 به پیش ببرد. پس از گذشت مدتی، بمب افکن ۱۶۰M شوروی معرفی شد که بعدها به مبنایی برای طراحی Tu-160 تبدیل شد. در آن زمان رقابت بین شرکت های توپولف، میاسیشچوف و سوخو بر سر به دست گرفتن این پروژه بسیار جدی بود و هرچند طرح شرکت میاسیشچوف جذاب تر به نظر می رسید، اما این توپولف بود که در سال ۱۹۷۳ برای آغاز ساخت بمب افکن راهبردی جدید شوروی برگزیده شد.

هرچند برنامه توسعه B-1 آمریکایی در سال ۱۹۷۷ با وقفه روبرو شد، اما روس ها بدون هیچ وقفه ای طرح خود را پیش بردند و سی و پنج فروند از این بمب افکن تولید کردند، که نوزده فروند از آنها به هنگام فروپاشی شوروی در اوکراین مستقر بودند.

روی هم رفته، خانواده بمب افکن های Tu-160 شامل انواع مختلفی می شود که برخی از آنها به طور انبوه و برخی دیگر به طور محدود و با اهداف آزمایشی تولید شده اند. مدل Tu-160M نوعی مدرن و طویل تر از این بمب افکن است که می تواند دو بمب هایپرسونیک Kh-90 را با خود حمل کند.

مدل Tu-160P با تمرکز بر برد بلندتر طراحی شده و مدل Tu-160PP نیز به حمل تجهیزات جنگ الکترونیک اختصاص دارد. مدل Tu-160R برای شناسایی مواضع دشمن بکار می رود و Tu-160SK برای پرتاب ماهواره ها به فضا استفاده می شود.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160

طراحی اولیه Tu-160 شباهت های بسیاری به بمب افکن B-1 داشت. کابین خلبان در جلوترین قسمت آن قرار داشت و در دماغه تیز آن رادارهای داخلی اش جاسازی شده بودند. محل اتصال هر یک از دو بال به بدنه نیز با دقت خاصی انتخاب شده بود.

بال های این بمب افکن نیز همچون B-1 قابلیت تغییر زاویه داشتند تا بتوان بهترین حالت را برای هر ماموریت بکار برد. این بمب افکن به چهار موتور کازنتسوف NK-321 توربوفن که هر یک قادر به تولید بیش از ۵۵۰۰۰ پوند توان پرتاب هستند مجهز است.
در هر طرف هواپیما و درست در زیر محلی که بال به بدنه متصل شده، موتورها به صورت جفتی قرار گرفته اند. ورودی های هوا به موتورهای این بمب افکن دارای ابعادی متغیر هستند که به این ترتیب امکان دستیابی هواپیما به سرعتی بیش از دو ماخ فراهم می شود.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160
کابین خلبان بمب افکن Tu-160

نخستین پرواز Tu-160 در تاریخ هجدهم دسامبر سال ۱۹۸۱ صورت گرفت و تولید آن به طور رسمی از سال ۱۹۸۴ آغاز شد. یکی از مدل های این بمب افکن در سال ۱۹۸۷ طی یک پرواز آزمایشی سرنگون شد اما تیم پرواز آن جان سالم به در بردند.

Tu-160 از سال ۱۹۸۷ وارد ناوگان نیروی هوایی ارتش روسیه شد ولی معرفی رسمی آن تا سال ۲۰۰۵ به طول انجامید. در ابتدا قرار بود که صد فروند از این هواپیما تولید شود اما تنها ۳۵ فروند از آن به ارتش روسیه تحویل شده است.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160
جمعی از مقامات نظامی روس در کنار بمب افکن Tu-160، سال ۱۹۸۹

هدایت این بمب افکن توسط تیم چهار نفره انجام می شود که هر یک دارای یک صندلی با قابلیت اجکت هستند. اگرچه طراحی این بمب افکن به دهه ۱۹۸۰ برمی گردد، اما سیستم هدایت fly-by-wire آن هنوز در نوع خود شاهکار به شمار می رود و تا حد زیادی امکان تصحیح خطاهای خلبان را دارد.

همچنین گفته می شود که سیستم راداری این بمب افکن امکان رهگیری اهداف زمینی را نیز دارا است. دو خلبان مستقر در ردیف جلو از دسته های کنترلی برای هدایت هواپیما استفاده می کنند. این بمب افکن امکان سوخت گیری در آسمان را دارا است و به این ترتیب برد پروازی آن بهبود چشمگیری پیدا می کند.
این غول روسی تا چند سال پس از فروپاشی شوروی از توجه نظامیان این کشور محروم بود و یکی از دلایل اصلی آن، هزینه بسیار بالای نگهداری از آن عنوان شده است. همچنین گفته می شود که سیستم کنترل پرواز این بمب افکن دارای اشکالاتی است که هیچ گاه به آنها پرداخته نشده است.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160

در داخل این هواپیما دو محل برای جاسازی بمب ها وجود دارد که می توان در آن بمب های پرتابی متعارف یا بمب های هدایت شونده را قرار داد. به طور پیش فرض، شش موشک کروز Kh-55 روی دو پرتاب کننده چرخشی در این بمب افکن مستقر می شوند. با این حال، می توان به جای این بمب ها، دوازده موشک هسته ای کوتاه برد Kh-15 را با Tu-160 حمل کرد.

ارتش روسیه چند سالی است که برنامه هایی را برای حفظ توان عملیاتی این بمب افکن آغاز کرده است. از جمله این بروزرسانی ها در Tu-160 می توان به افزودن قابلیت های دیجیتال به کابین، بهبود سیستم آویونیک، نصب تجهیزات GPS، بروزرسانی موتورهای NK-32، هدایت موشک های کروز از طریق GPS، بهبود کارکرد هدایت بمب های لیزری و افزودن پوشش رادارگریز به بدنه آن اشاره کرد.

گمان آن می رود که در حال حاضر چهارده فروند از این بمب افکن توان پرواز داشته باشد. پس از به قدرت رسیدن پوتین در روسیه، Tu-160 بار دیگر نقش خود به عنوان بمب افکنی راهبردی را پیدا کرده است.

تاکنون چندبار پیش آمده که پرواز این بمب افکن بر فراز اروپا با واکنش منفی رهبران این قاره روبرو شده و حتی جنگنده های اروپایی نیز به واکنش به آن پرداخته اند، اما خوشبختانه تمام این برخوردها به روش های مسالمت آمیز به پایان رسیده است.

ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160
ولادیمیر پوتین رییس جمهور روسیه در کابین خلبان Tu-160

روسیه با برنامه های نوسازی که در پیش گرفته قصد دارد عمر این بمب افکن ها را به بیش از چهل سال برساند. در بهار سال گذشته اعلام شد که روسیه تولید این بمب افکن را از سر می گیرد. قرار است مدل جدید این بمب افکن در سال ۲۰۲۳ و با نام Tu-160M2 وارد میادین جنگ شود و موتورهای بروزرسانی شده Nk-32 آن برد عملیاتی بیشتری را در اختیارش قرار دهند و به این ترتیب، Tu-160M2 قادر به طی کردن مسافتی پانزده هزار کیلومتری خواهد بود.

در پایان، توجه شما را به تماشای ویدیویی از این بمب افکن راهبردی دعوت می کنیم.

در صورت پخش نشدن ویدئو بر روی تصویر زیر کلیک کنید.
ذره بین: آشنایی با بمب افکن راهبردی روسی Tu-160



لینک منبع

دسته بندی ها: ویژه

دیدگاه ها