بخش های گم شده صفحات قاره ای کجاست؟

به گزارش ای ماسیس :

حدود ۶۰ میلیون سال پیش بزرگ ترین برخورد قاره ای تاریخ زمین رخ داد و در آن هنگام صفحه هند به صفحات تکتونیک اوراسیا برخورد کرد. این برخورد حماسی که هنوز بعد میلیون ها سال در حال پیشرفت است، باعث ایجاد چشم انداز کوهستانی هیمالیا شد.

وب سایت کلیک: حدود ۶۰ میلیون سال پیش بزرگ ترین برخورد قاره ای تاریخ زمین رخ داد و در آن هنگام صفحه هند به صفحات تکتونیک اوراسیا برخورد کرد. این برخورد حماسی که هنوز بعد میلیون ها سال در حال پیشرفت است، باعث ایجاد چشم انداز کوهستانی هیمالیا شد. اما طبق تحقیقات جدید، این برخورد تنها خشکی ها را به سمت بالا نفرستاده، بلکه میزان زیادی از صفحات دو قاره را به زیر زمین فرستاده است.
بخش های گم شده صفحات قاره ای کجاست؟

یک تیم ژئوفیزیک دان از دانشگاه شیکاگو از یک فناوری مدل سازی برای تخمین میزان سرزمین های موجود پیش از برخورد قاره ای استفاده کردند.

بر اساس میزان کل پوسته قاره ای که در حال حاضر باقی مانده، محققین می گویند میزان عظیمی از صفحات گم شده است.میکله اینگال، یکی از اعضای تیم می گوید “آنچه ما یافته ایم نصف میزان چیزی است که میلیون سال پیش از سطح زمین ناپدید شده است.

این تیم از یافتن اینکه چه میزان از پوسته زمین در این برخورد ناپدید شده است بسیار متعجب شدند، اما غیرمنتظره تر از آن جایی است که تیم برای پوسته گم شده فرض می کند. به طور معمول زمانی که صفحات تکتونیک با هم برخورد می کنند، انتظار می رود پوسته قاره ای به علت چگالی کمتر به سمت بالا حرکت کند.

در همین حین پوسته اقیانوسی که نازک تر اما متراکم تر است معمولا به پایین کشیده شده و به زیر زمین می رود. اینگال در ادامه ذکر می کند “ما در زمین شناسی آموخته ایم که پوسته قاره ای شناور است و نمی تواند به سمت گوشته حرکت کند.”

اما طبق تحقیقات جدید، تنها راهی که برای کاهش توده های قاره ای هند و اوراسیا به نظر می رسد این است که به زیر زمین رفته باشند.

دیوید راولی از دیگر اعضای این تیم می گوید “ما واقعا میزان قابل توجهی از پوسته را داریم که در این تصادم ناپدید شده است و تنها جایی که می تواند رفته باشد، گوشته زمین است. پیش از این تصور می شد گوشته و پوسته تعاملات بسیار جزیی دارند. این مطالعه نشان می دهد که حداقل در برخی شرایط خاص این طور نیست.”

به گفته محققین، تلاش های قبلی برای محاسبه میزان توده قاره ای پیش از برخورد، این احتمال را برای چنین رویدادی در نظر نگرفته بود. با توجه به ۲۰ سال داده های زمین شناسی و بهره گیری از فناوری جدید، متوجه شدند که میزان توده تشکیل دهنده هیمالیا که به سمت بالا رفته است، حتی نیمی از حجم سابق این دو پوسته را تشکیل نمی دهد. بخشی از آن نیز باعث تشکیل جنوب شرقی آسیا شده و یا مانند رسوب به دریا رفته است. اما هیچ‌کدام از این موارد نیز به اندازه کافی زیاد نیستند که نمایان گر پوسته پیش از برخورد باشند.

در حالی که این یافته های ممکن است باعث ایجاد چالش در جامعه زمین شناسان شود، اما این تیم تصور می کند که این فرضیه قادر است در مورد فوران های آتشفشانی نیز توضیح دهد که چرا گاهی اوقات عناصر نادری مانند سرب و اورانیوم بیرون می دهد. به عبارت دیگر چیزی که زمانی به زیر زمین رفته است، اکنون مجدد به سمت بالا باز می گردد.



لینک منبع

نویسنده مطلب: مهرداد

علاقه مند به حوزه دیجیتال ، امنیت و راه کارهای تجارت الکترونیک

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *