منو

آینده فضاپیماها

فضاپیما، کیهان‌پیما، سفینه فضایی یا کشتی فضایی وسیله نقلیه‌ای است که برای سفر در فضای بیرونی (فضا) ساخته شده‌است. فضاپیماها بر دو نوع سرنشیندار و بی‌سرنشین هستند. فضاپیماها برای منظورهای گوناگونی طراحی می‌شوند از جمله ماموریت‌های مخابراتی، دیدبانی ماهواره‌ای کره زمین، هواشناسی، ناوبری، اکتشاف سیارات، گردشگری فضایی و جنگ فضایی.

سل بعدی فضاپیماهای ناسا، ایمن ترین سیستم نجات فضانورد را دارا خواهد بود. این سیستم مدرن ترین نسخه از سیستم قابل اعتماد آپولوست. سیستم پرتاب نجات Orion همانند آپولو به سرعت کپسول سرنشین را از نوک راکت آرس (Ares-I) جدا می کند همچنین حتی اگر در صفحه پرتاب و یا در طول مسیر صعود به مدار شرایط اضطراری پیش آید، عمل خواهد نمود.

همانطور که مهندسین ناسا در حال کار بر روی سیستم پرتاب نجات Orion هستند، تیم دیگری از ناسا مشغول  تحقیق بر روی یک سیستم پرتاب ضمنی دیگر است.

این سیستم جایگزین که با نام MLAS یا “سیستم پرتاب نجات مکس” خوانده می شود در ۸ جولای به طور موفقیت آمیزی مورد آزمایش قرار گرفت. این آزمایش در یک صفحه پرتاب نجات مشابه سازی شده در مجمع پرواز والوپس ناسا واقع در جزیره والوپس به انجام رسید.

آزمایش بدون خلبان قسمتی از ارزیابی NESC (مرکز مهندسی و امنیت ناسا) بر روی پتانسیل سیستم پرتاب نجات جایگزین بود که می تواند برای فضاپیمای خلبان دار در آینده مورد استفاده قرار گیرد. اولین نمونه در بررسی تجهیزات به منظور جداسازی ایمن یک فضاپیما و سرنشین آن از یک راکت منحرف شده، به کار رفت. هدف اولیه از آزمایش MLAS آماده سازی نیروی کاری ناسا با تجهیزات اضافی در پرواز آزمایشی فضاپیما بود، که خود این تجربه نیز در تلاش های آینده آژانس در زمینه طراحی، بهینه سازی و آزمایش فضاپیماها مفید خواهد بود

با به پایان رسیدن ماه اوت و آغاز سپتامبر، دو فضاپیمای ناسا – یکی به مقصد مشتری، بزرگترین سیاره منظومه شمسی، و دیگری به مقصد ریزسیاره سیریس – در حال ورود به مرحله ای مهم هستند.

فضاپیمای ژونو (Juno) که در اوت سال ۲۰۱۱ به سمت مشتری پرتاب شده بود، با روشن کردن موتور خود به مدت سی دقیقه که باعث افزایش سرعت آن شد، نخستین گردش خود در اعماق فضا را به طور موفقیت آمیزی به انجام رساند، و در مسیر استفاده از کمک جاذبه ای زمین در آینده ای نزدیک قرار گرفت.

فضاپیمای داون (Dawn) نیز در حال آماده شدن برای خروج از مدار ریزسیاره وستا و آغاز سفر خود به سمت سیریس، که بیش از دو سال به طول خواهد انجامید، است. وستا و سیریس در حلقه ریزسیاره هایی قرار دارند که در مدار بین مشتری و مریخ به دور خورشید در گردش هستند. داون سفر تقریباً پنج بیلیون کیلومتری خود را در سال ۲۰۰۷ آغاز کرد، که هدف از ماموریت این فضاپیما بازدید از وستا و سیریس، بزرگترین اجرام حلقه ریزسیاره های منظومه شمسی است.

هدف از پرتاب فضاپیمای داون به سمت این دو جرم فضایی – که ناسا آنها را به نام فسیل های کیهانی می نامد – گردآوری اطلاعاتی برای دستیابی به درکی بهتر در مورد ریزسیاره ها است. این اطلاعات در نهایت ممکن است زمینه ساز سفر فضانوردان به یک ریزسیاره شود.

کریستوفر راسل، مدیر تحقیقات داون، که در دانشگاه کالیفرنیا در لس آنجلس (UCLA) – موسسه ای که در این ماموریت با آزمایشگاه پیشرانه های جت ناسا (JPL) همکاری می کند – قرار دارد، گفت: “ما به وستا رفتیم تا اطلاعات اندک خود در مورد تاریخ اولیه منظومه شمسی را جبران کنیم. داون این اطلاعات و بسیاری از اطلاعات دیگر را برای ما جمع آوری کرده است، و به ما نشان داده است که وستا به عنوان بازمانده ای از نخستین روزهای تشکیل منظومه شمسی ما تا چه اندازه خاص و مهم است

با گسترش صنعت گردشگری فضایی و توسعه فضاپیماهای تجاری، علاقه‌مندان می توانند تا سال ۲۰۱۷ میلادی با خرید بلیت ۲۰۰ هزار دلاری، سفر هیجان انگیزی به فضا را تجربه کنند،شاید پرداخت این رقم برای بسیاری از مردم عادی امکانپذیر نباشد، اما با معرفی پروژه های جدید توسط بخش دولتی یا سرمایه گذاران خصوصی و ساخت فضاپیماهای تجاری مختلف، مردم قطعا شاهد کاهش قیمت ها خواهند بود.
از دهه ۱۹۵۰ میلادی اکتشافات فضایی تنها در انحصار دولت ها بوده، اما از زمان گام نهادن نخستین انسان بر سطح ماه تلاش های محدودی برای تجاری سازی سفرهای فضایی شکل گرفت.
مفسران و دانشمندان در آن مقطع زمانی پیش بینی کردند که امکان گذراندن تعطیلات بزودی مهیا خواهد شد، اما تمامی پروژه های مختلف با شکست مواجه شدند؛ طی سال های اخیر با ورود شرکت های خصوصی فصل جدیدی در سفرهای تجاری فضایی آغاز شد.
برای توسعه سفرهای تجاری فضایی به فناوری های مختلفی از جمله نسل نوین موشک، فضاپیماهای جدید و لباس فضانوردی با هزینه های تولید کمتر مورد نیاز است.

فضاپیما
اصلی ترین قطعه پازل سفرهای فضایی تجاری به نسل جدید فضاپیما اختصاص دارد که بخش زیادی از هزینه سفر را به خود اختصاص می‌دهد.
فضاپیمای هرمس (Hermes) پروژه‌ای است که به تازگی مراحل جذب سرمایه گذار را آغاز کرده است؛ این پروژه شامل فضاپیمای زیرمداری با مشخصاتی مشابه شاتل‌های فضایی است.
در این پروژه از سابقه ۴۰ ساله ناسا در طراحی و ساخت قطعات و ایجاد یک سیستم نیروی محرکه مدولار در کنار کاهش چشمگیر هزینه‌های تحقیقاتی استفاده شده است.
نمونه اولیه‌ای از این طرح ساخته شده و انتظار می‌رود که با تأمین بودجه پیش‌بینی شده، نخستین مسافران فضاپیمای هرمس تا چهار سال آینده راهی مدار فضا شوند.

دسته بندی ها: تکنولوووژی

دیدگاه ها