منو

درمان خشکی اشک چشم با ایمپلنت ها

خشکی چشم به علت کاهش یا فقدان مزمن اشک و رطوبت سطح چشم ایجاد می‌شود. این وضعیت ممکن است سبب تحریک و ناراحتی خفیف ولی دائمی و یا التهاب قسمت قدامی چشم شود.

در این بیماری اشک به میزان کافی و یا با ترکیب مناسب تولید نمی‌شود. همچنین ممکن است به دلیل وضعیت غیر طبیعی پلک‌ها و یا ترکیب نامناسب اشک به سرعت تبخیر شود.

علل خشکی چشم متفاوت است. بسیاری از اوقات با افزایش سن در برخی افراد (بویژه خانم‌ها) میزان ترشح اشک کم شده و علائم ایجاد می‌شود. گاهی ممکن است از عوارض داروها مثل ترکیبات آنتی‌هیستامین، ضد افسردگی، ضد فشار خون و… باشد.

این بیماری ممکن است در جاهای گرم و خشک، بادخیز و پر گرد و غبار نیز ایجاد شود.

از دیگر دلایل می‌توان به کم پلک زدن نیز اشاره کرد مثلاً به هنگام کار مداوم با رایانه و یا بیماران دچار پارکینسون که تعداد دفعات پلک ‌زدنشان کم است، اشک به مقدار زیادی تبخیر شده و سطح چشم خشک می‌شود.

خشکی چشم گاهی یک علامت بیماری سیتمیک مثل لوپوس، آرتریت روماتوئید، روزاسه و یا سندروم شوگرن است.

استفاده طولانی از لنز تماسی نیز از علل دیگر است. در مطالعات اخیر استعمال دخانیات نیز جزء عوامل موثر در خشکی چشم شناخته شده است.

محققان امریکایی با استفاده از ایمپلنت ها به درمان خشکی چشم در مبتلایان به سندرم خشکی چشم می پردازند.

سندرم خشکی چشم، بیماری شایعی است که ویژگی اصلی آن اختلال غدد اشکی و سلول های شاخی ملتحمه چشم است. این اختلال می تواند منجر به صدمه سطوح چشمی شود و در نتیجه علائم ناشی از آن، کیفیت زندگی فرد به شدت تضعیف می یابد.

آسیب بینایی، سوزش، خارش، درد و تضعیف دید چشم ها از عوارض جدی این بیماری هستند که معمولا لایه نازکی از اشک می تواند تمام این عوارض را تسکین دهد. بیشتر افراد مبتلا به این اختلال بالای ۴۰ سال دارند. البته گروه سنی در معرض خطر معمولا ۲۵ تا ۳۰ ساله ها هستند. این بیماری در شرایط نادر حتی می تواند منجر به از دست دادن بینایی شخص شود.

محققان دانشگاه استنفورد موفق به ساخت ایمپلنتی شده اند که می تواند اشک بیشتری تولید کرده و چشم کاربرانش را از خشکی نجات دهد.

پرفسور Daniel Palanker ، سرپرست این پروژه می گوید: « این دستگاه به طول ۱۶ میلی متر و عرض ۴ میلی متر و ضخامت ۲ میلی متر بوده و می تواند تحولی در سندرم خشکی چشم به دنبال داشته باشد.»

محققان این ایمپلنت را در آزمایشات اولیه در زیر غده اشکی تحتانی چشم یک خرگوش کاشتند. سپس با فعال کردن آن به صورت بی سیم، ایملپنت غده را تحریک به فعالیت کرده و در نتیجه این فعالیت در حدود ۵۷ درصد اشک بیشتری تولید شد.

هنگامی که محققان از این دستگاه برای تحریک مسیر بین مغز و نورون های حسی در چشم حیوانات استفاده کردند، پاسخ به مراتب بهتری نیز دریافت کردند.

محققان با وجود این موفقیت همچنان معتقدند، محتوای چربی و پروتئینی این اشک های مصنوعی تولید شده هنوز هم به تجزیه و بررسی های بیشتری نیاز دارد. این ایمپلنت در حال گذراندن آزمایش های بالینی FDA است تا در یک سال آینده بتواند در دسترس عموم قرار بگیرد.

دسته بندی ها: تکنولوووژی, سلامت, منتخب

دیدگاه ها